TN Artikelen

In het jaar 2000 kreeg ik een vismaatje. Hij was in het begin heel erg onrustig en ongeduldig om zo lang aan de waterkant te moeten verblijven. Onze vissessies moesten dan ook in tijdsduur worden opgebouwd. Duurde het te lang dan liet hij zich luidkeels horen en verstoorde de rust, niet alleen in de natuur en bij andere vissers maar ook bij mij. Ik heb een poging gedaan hem wat technieken bij te brengen zodat wij samen meer vis gingen vangen.

De vele commando’s van ‘zit’ en ‘blijf’ werden vaak genegeerd en leverde mij weer roep en zoek acties op natuurlijk uitgerekend op die momenten dat de vis actief was. Ik zie dit maar als relativerend vissen. Mijn geduld werd vaak op de proef gesteld en als hij niet ‘pleite’ was moest ik toch altijd met een oog naar achteren kijken om te voorkomen dat hij aan de haak geslagen werd bij een inworp van de feeder hengel.
Ook deze ochtend kon ik zijn smekende grote bruine ogen niet weerstaan en ik besloot hem mee te nemen naar de viswedstrijd. Hij was bekend met het viswater en de omgeving. Ik liet hem dan ook vaak gewoon z’n gangetje gaan langs de verschillende visvijvers die op dit hengelsport complex aanwezig zijn. Aan de karper vijver zaten echter meerdere vissers met dezelfde outfit als ik. Met een schuin oog hield ik hem in de gaten en ik zag dat hij in de verte terug kwam van een snuffelronde. Op hetzelfde moment zag ik ook dat hij verbaasd om zich heen keek en een paniekerige zoekactie naar z’n baas begon die voor hem niet herkenbaar was tussen al die vissers in dezelfde pakken. Ik zag hem in de verte nog net het visterrein verlaten. Meteen gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen en “het vissen op karper” werd “het jagen op mijn hond”. Zwaar gekleed met lompe laarzen aan zette ik het op een sprinten, maar gezien de grote afstand had het meer weg van een helave marathon. Heel in de verte zie ik een auto stoppen en het lijkt alsof ze een hond inladen. De paniek slaat me om het hart, de adrenaline giert door mijn lichaam, mijn iets mindere conditie negerend zet ik nog een tandje bij. Buiten adem bereik ik eindelijk de weg waar ik passanten aanspreek en zelfs auto’s aan hou met de vraag of ze iets gezien hebben. Een automobiliste had hem inderdaad verdwaasd zien rennen en ze bood meteen aan om de achtervolging in te zetten. Met mijn vuile laarzen stap ik de auto in. Onderweg kregen we aanwijzingen van passanten die ik tot stoppen maande. De vele auto’s op deze weg maakte me bloednerveus. De concentratie op een rustige viswedstrijd was omgeslagen in een reddingsactie van mijn vismaat. Ineens zag ik hem een eind verder staan, kletsnat, tong uit z’n bek, aan de andere kant van een sloot tussen een kudde paniekerige schapen. We hadden elkaar weer gevonden maar de sloot verhinderde ons samen te komen of ik moest een nat pak halen. Ik bedankte de vrouw die me ‘n lift had gegeven vriendelijk en commandeerde mijn maat me te volgen. Na een lange wandeltocht arriveerden we weer bij de visvijver en eindelijk kon de viswedstrijd voor mij ook aanvangen. Mijn vismaat vleide zich neer in de auto en na een minuut lag hij te slapen alsof er niets gebeurd was. Je zult maar zo’n vismaat hebben. Toch blijft hij voor mij mijn grootste vriend en vismaatje. Shanka mijn ‘trouwe’ viervoeter.

Meer belevenissen, foto’s en tips vind je op www.dehengel.nl
Pat Gayet
© copyright

This post was submitted by pat gayet.